H σφαγή της Ανώπολης (27 Ιουλίου 1896)

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ*

Στην Ανώπολη στα μέρη του Μεγάλου Κάστρου μια φορά,

ήταν άσβηστη η ελπίδα για τη λευτεριά.

Τούρκος πάταγε με άγρια όψη, έχοντας διάθεση κακή,

να αφανίσει, να λιανίσει και να κάψει στη στιγμή.

Τότε ο κόσμος φοβισμένος τρέχει προς την Παναγιά,

μπαίνει μες στην εκκλησιά της ,το Θεό παρακαλά.

Αλλά τον καιρό εκείνο, το σημαδιακό,

ο Ιωάννης των αγρών επέρναγε από ‘δω,

απ’ της Ανώπολης τα μέρη και τα γύρω τα χωριά.

Αφουγκράστηκε το βόμβο απ ‘την αναταραχή,

άκουσε φωνές δεήσεις προς την Παναγιά.

Και ιδού ο Ιωάννης έδρασε ξανά:

Όλη η φύση σκοτεινιάζει και τυφλώνεται ο φονιάς.

Μέσα απ’ την ομίχλη αρχίζει ο Ιωάννης να μιλά.

Κάθε καρδιά που τρέμει, ακούει λόγια σαν κι αυτά:

«Για την ώρα, μη φοβάστε, οι εχθροί έχουν χαθεί,

μες στη σκοτεινιά,

άγριο μελίσσι έστειλε η Παναγιά να τους κεντρίσει,

η χάρη της, σας έχει ήδη βοηθήσει.

Όμως, κάποια μέρα ,αίμα αθώων θα χυθεί εδώ,

να έχετε το νου σας, να είναι λίγο το κακό.

Να ξέρετε ακόμα, ότι οι γενιές που θα ‘ρθουν,

τη μνήμη των αθώων που θα χαθούν,

θα τιμούν και δε θα ξεχνούν:

την Παναγιά, τον Αη Γιάννη –που βλέπω μένει κι αυτός εδώ κοντά-

και τον Αη Λια, που’ ρχεται πότε-πότε και ξαποσταίνει

στην αετοφωλιά την εκκλησιά του…»

Έτσι έφυγε το ασκέρι κυνηγημένο κακήν –κακώς

και οι κάτοικοι εμείναν ’φχαριστώντας το Θεό.

Κι από τότε μέχρι τώρα στης Ανώπολης τα μέρη

ιδιαίτερα τιμούν,

την Παναγιά, τον Αη Γιάννη και τον Αη Λια.     

Όμως η καρδιά τους ,κάποτε-κάποτε πονά,

για σαράντα χριστιανούς δικούς τους που σφαχτήκαν

μια φορά, τις άγριες μέρες του 1896,

σ’ ένα θανάτου κύλισμα ,πριν η λευτεριά ακόμα φέξει.

Ψυχές που τις συνάντησε ο Ιωάννης των αγρών

στην Άνω-πόλη των ουρανών.

•  Αυτοτελές απόσπασμα από αδημοσίευτο έργο της Αλεξάκη-Χρονάκη Βασιλικής με παραμύθια και εικονογράφησή της και με τον τίτλο:

            «Ταξιδεύοντας με τον Ιωάννη των αγρών»